Selecteer een pagina

Terug naar start. Waarom ik alles loslaat en weer helemaal opnieuw begin.

jun 17, 2015 | Blog | 31 reacties

Heimwee. De laatste paar maanden heb ik een steeds groter groeiende heimwee. Niet naar een plek. Maar naar die bijzondere zomer. Vier jaar geleden. Mijn eerste Summer of Play. Het begin van al mijn speelavonturen. Het begin van een nieuwe manier van leven. En van een nieuwe manier van werken.

Die zomer ontdekte ik de kracht van spelen na een experiment waarin ik een maand lang iedere dag een speelkwartier deed. Ik las al een paar jaar boeken over het belang van spelen en toch was ik verrast door wat er door zo’n simpel dagelijks speelmomentje allemaal veranderde in mijn leven. Hoe alles meer kleur kreeg. Hoe ik me creatiever, vrijer en zelfs lekkerder in mijn vel voelde. En hoe ik veel flexibeler omging met kleine en grote dagelijkse probleempjes. Een wereld vol mogelijkheden en nieuwe ervaringen opende zich ineens.

Het was ook een zomer vol onzekerheid, dingen doen die ik nog nooit had gedaan, buiten mijn comfortzone op ontdekking gaan. Een zomer waarin ik zoveel van wat ik deed zo ontzettend eng vond. En toch deed! Ik vond het heerlijk! En ik ontwikkelde zonder voorbedacht plan helemaal spontaan de SPEELregels. Doordat ik een grappige kleine crowdfunding-actie bedacht waarbij ik in ruil voor een kopje cappuccino SPEELregels schreef.

Toen ik met de SPEELregel-actie begon had ik niet kunnen bedenken dat dat het begin was van een nieuwe wending voor Bureau Play. Na die zomer gaf ik ze uit als kaartenset. En ontwikkelde ik nog zoveel meer: workshops, e-courses, de Speelkwartiertjesclub en Speelkwartiertjesweken.

Stapje voor stapje leerde ik met Bureau Play ondernemen. De leuke kanten maar ook de zware. De vrijheid, het zelf je eigen richting bepalen maar ook de financiële onzekerheid en de enorme verantwoordelijkheid op mijn schouders.

Aan het begin waaide ik nog alle kanten op. Ieder idee dat ik bedacht daarbij begon ik meteen met de uitvoering. Ik gaf van alles gratis weg. Sterker nog, ik vroeg vrijwel nergens geld voor. Ik deed het met volle overgave en plezier. Tot ik twee jaar geleden na een geweldige reis naar Amerika helemaal opgebrand terug kwam. In mijn enthousiasme had ik al mijn energie er doorheen gejaagd en stond er geen cent meer op mijn bankrekening.

Toen ik daaruit opgekrabbeld was, besloot ik het anders aan te pakken. Focus werd mijn toverwoord. Ik leerde om ‘nee’ te zeggen tegen koffie-afspraken, dingen die niet op mijn to-do lijst stonden en ook tegen mijn eigen spontane ideeën. Want: focus.

Ik werd er steeds beter in. Ik ontwikkelde allerlei systeempjes en manieren om efficiënter te werken. Ik had een hele rits apps en spreadsheets die mijn processen ondersteunden. Ik maakte super strakke plannen waarin precies stond wat ik elke dag, week, maand, en jaar zou gaan doen. En vooral wat ik niet zou gaan doen.

De dingen die ik maakte hadden ook een vast kader gekregen. De basis waren altijd de SPEELregels. Kleine opdrachtjes die grote veranderingen teweeg konden brengen. En ik ontwikkelde alles vanuit zes thema’s: wonderlijk waarnemen, rommelen met routines, kleine kadootjes, lekker lummelen, verrukkelijk verdwalen en jezelf verrassen. De ideeen die ik bedacht die daar niet binnen pasten, vielen af.

Overzicht. Duidelijkheid. Bureau Play was volwassen. Eindelijk.

Het was iets waar ik al een hele tijd naar verlangde. Om het allemaal eens wat zekerder te weten. Niet steeds alles ontdekken en steeds weer op onbekend terrein zijn. Maar met de toenemende zekerheid werd het plezier ook stiekem steeds een beetje minder. En kwam de heimwee. Naar vrijheid, naar dingen doen die niet perse in een systeempje hoeven te passen, geen doel hoeven te hebben, naar spontaniteit, dingen doen zonder er eerst als te veel over na te denken.

Ik wilde weer spelen!

Wat? Ik? Ik ben al de hele dag bezig met spelen. Toch? Spelen is zo’n belangrijk onderdeel van mijn leven. En alles wat ik ontwikkel gaat daar over. En toch… ik moest aan mezelf toegeven dat ik met Bureau Play in dezelfde val gestapt ben als in mijn eigen volwassenwording. Ik ben langzaam aan steeds een beetje minder gaan spelen in mijn werk. Met mijn handige systeempjes was ik zonder dat ik het door had bloedserieus geworden. Aan het begin draaide Bureau Play vooral op mijn enthousiasme en spontaniteit. Maar nu was ik voorzichtig geworden. Ik kleurde niet meer buiten de (door mij zelf bedachte) lijntjes.

Toen ik dat besefte, wist ik wat me te doen stond. Ik ben meteen weer meer ja gaan zeggen tegen mijn eigen spontane ideeën, gezellige koffie-afspraken en vooral ook tegen regelmatig even helemaal niks doen. Lekker lummelen. Ik voelde hoe er stapje voor stapje weer meer ruimte en plezier kwam.

Een paar weken geleden flitste ineens een gedachtenflard door mijn hoofd: ‘ik zou eigenlijk wel weer helemaal opnieuw willen beginnen’. En vervolgens meteen ‘nee, dat gaat niet, zonde van alles dat ik tot nu toe hebt opgebouwd’.  Maar de gedachte liet me niet los. Toen ik het een paar uur later met Frank (mijn lieffie) besprak, kwam het er ineens als een besluit uit. Daar waar ik al maanden over van alles en nog wat twijfelde, voelde dit ineens zo zeker.

Ik vertelde over hoe ik me benauwd in mijn zelf gecreëerde systemen en methodes voel. Over hoe heerlijk het me lijkt om weer ja tegen te zeggen tegen wat goed voelt in plaats van tegen wat verstandig lijkt. Weer meer doen in plaats van nadenken. En dan zien waar het uitkomt. Meebewegen op de golven van mijn enthousiasme. Om Bureau Play opnieuw op te bouwen. Met alle kennis en ervaring van de afgelopen jaren maar wel weer vanuit spontaniteit, plezier en enthousiasme.

Samen hadden we het er over hoe dat opnieuw beginnen er uit zou zien. Stop ik dan met mijn workshops? Ja! Die wil ik heel graag opnieuw bedenken. En misschien zelfs wel in een andere vorm. Ik struggel er al een tijdje mee dat mijn idee over wat spelen is, is veranderd ten opzichte van wat ik in de workshops aanbied. De e-courses? Tja… Jeetje. Ik ben net bezig met het doorontwikkelen van Op ontdekkingsreis (in je eigen leven), zoveel leuke ideeën die ik daar voor heb. Maar toch, ik heb ook nog zoveel andere ideeën die ik er niet in kwijt kan. Ach, de beste ideeën kunnen in een nieuw product natuurlijk ook een plekje krijgen. Ja, ook de huidige e-courses stop ik mee.

“En de SPEELregels dan?”, vroeg Frank. Pffff, dat is een lastige. Ik ben zo dol op de kaartenset en op de kracht van de kleine opdrachtjes. Ik gebruik ze dagelijks in mijn eigen leven. En het is de basis van alles dat ik heb ontwikkeld. Tja, en terwijl ik dat zeg, besef ik dat als ik echt helemaal blanco wil beginnen juist ook daarvan afscheid moet nemen.

De volgende ochtend blijkt het afscheid wel heel erg dichtbij. Ik ontdek dan dat de voorraad op is! Door een fout in mijn webshopsysteem dacht ik dat ik nog een stapel setjes had. Maar nee. De SPEELregels zijn uitverkocht! Ineens. Tot mijn eigen verrassing word ik overvallen door verdriet en stromen er dikke tranen over mijn wangen.

Ik besef door het plotselinge afscheid nog eens extra hoe dol ik op ze ben. En op alles wat ik heb ontwikkeld de afgelopen jaren. Het was zo’n feest om de vrolijke opdrachtjes te verzinnen, te bedenken hoe ze zouden worden uitgevoerd en om vervolgens te horen hoeveel plezier mensen ermee beleefden. Het verdriet wordt opgevolgd door een nieuwe golf. Maar nu een enorm gevoel van dankbaarheid. En wanneer ik het op Facebook deel, geven de vele lieve reacties me ook nog eens het vertrouwen dat er wel weer iets anders moois voor in de plaats komt. Ik laat me graag verrassen. Net als vier jaar geleden.

Dus ik gooi mijn blokkentoren om, veeg alle pionnen van het bord, kras alles door. Ik ga deze zomer opnieuw beginnen. Terug naar start. Helemaal.

Heel benieuwd… ken jij dat ook, dat je je verliest in je eigen serieusheid? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaringen! Vertel je er over in de reacties hieronder?