Een jaar geleden deed ik ‘het’ voor het eerst. Ik had al vaak met verlangende blik gekeken naar andere mensen die zo zaten te werken. Het zag er zo lekker vrij uit. Dat wilde ik ook wel. Tja, en hoe ingewikkeld is het eigenlijk? Gewoon laptop in mijn tas stoppen en ‘m er bij het eerste de beste koffietentje uithalen. Toen ik dat vervolgens deed, begon ik tot mijn eigen verbazing die eerste keer meteen met het schrijven van een boek.

Ik ben nu een jaar en een heleboel koffie verder. Ik ben in de tussentijd van mijn pad afgeweken, heb het geplande boek even los gelaten en ben met ontzettend veel plezier een zijweggetje ingeslagen. Het resultaat is de uitgave van de SPEELregels als kaartenset. Wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. De SPEELregels zijn het gaafste dat ik ooit heb gecreëerd. En ze hebben mijn leven en bedrijf een totaal nieuwe wending gegeven.

Nu is het weer tijd voor mijn boek. Het loslaten heeft me veel nieuwe inspiratie gegeven. Ik schrijf ineens een heel ander boek dan ik vorig jaar aan het schrijven was. Nog steeds een speelboek voor volwassenen maar een stuk speelser. Tja, eigenlijk heel logisch

Sinds een paar weken stap ik weer regelmatig op mijn fiets op zoek naar nieuwe tentjes. Of ik ga naar een van mijn lievelingstentjes die ik het afgelopen jaar heb ontdekt.

Lievelingstentjes

Latei (Zeedijk 148)
Bij Latei krijg ik altijd gegarandeerd inspiratie. Het barst er van de gekke, grappige, mooie maar ook foeilelijke retrospulletjes. Ik kijk er altijd mijn ogen uit en heb er verschillende SPEELregels verzonnen.

T (roetersstraat 4hs)
Bij T is het altijd lente. Zelfs als het buiten regent. Frisse pastelkleuren, bloemen en theepotjes. Een heerlijk plekje om even mijn gedachten te ordenen.

Coffee Bru (beukenplein 14)
Hmmm, de koffie is hier zo lekker. En de inrichting fris, een beetje retro en een tikkeltje rauw. Precies waar ik van hou.

Zuivere koffie (utrechtsestraat 39)
Dit koffietentje ontdekte ik pas een paar weken geleden. Ik was er al zo vaak langs gefietst en het was me nog nooit opgevallen. Het blijkt er al 26 jaar te zitten Het is een prachtig klein koffietentje met een terras achter waar ik me laatst met een voorjaarszonnetje even in Cuba waande.

Helena Primakoff (lijndenstraat 28 – hoek cz peterstraat 171)
Om de hoek bij mijn werkplek zit dit knusse tentje. De koffie is er heerlijk en de zelfgemaakte koekjes die je er bij krijgt ook. En het ziet er ook nog eens zo leuk uit.

Weet jij nog leuke plekjes? Leuk! Je kan de lijst in de ‘comments’ hieronder aanvullen.

Deze maand gaan we onbekende mensen verrassen en hun dag opfleuren. Kleine kadootjes achterlaten. De SPEELregel van mei is dan ook ‘Maak een lief briefje of kadootje. Laat deze achter op een openbare plek’. Doe je mee? Geven we Nederland een vrolijke lenteboost.

Post foto’s van je briefjes/kadootjes en de plek waar je het achterliet op de SPEELregelpagina op Facebook. Of stuur een tweet met de hashtag #speelregelmei. Een mailtje sturen kan natuurlijk ook. Wij zetten alles vervolgens bij elkaar op deze pagina.

Eregalerij

Beke

lieve brief verstopt in de trein van Breda naar Rotterdam – 14 mei

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marieke

knipoog verstopt in koffietentje – 8 mei

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marieke

“In oktober 2010 liet ik in de trein naar Utrecht een kaartje achter. Het was niet helemaal goed uit de printer gekomen en daarom had ik er nog wat bijgeschreven. Ik verstopte het kaartje een beetje door ‘m in een gleuf in de stoel voor me te steken. Hij zou alleen opvallen voor de oplettende kijker.

Een half jaar later vertelt iemand tijdens een coachingsgesprek mij over een briefje dat ze eens in de trein vond. Verbaasd luister ik hoe ze tot in detail ‘mijn’ briefje beschrijft, inclusief het handgeschreven stukje en de verstopplek. Het had haar hele dag opgefleurd. Ze had het zelfs bewaard en stuurde me later een foto. En inderdaad het was het door mij gemaakte briefje. WOW! Magisch hoe dat weer bij me terug kwam!”

Heb je dat ook wel eens, dat je ineens een gezichtje ziet in een voorwerp? Als je er eenmaal oog voor hebt, blijkt de wereld om ons heen bevolkt te zijn door dingen met vrolijke, grappige, gekke gezichtjes. De SPEELregel voor april is dan ook:  ‘Ga op zoek naar gezichtjes in alledaagse dingen‘.

Eregalerij

In de eregalerij vind je alle ingestuurde gezichtjes. Wat een diversiteit. Het lijken wel mensen

Jolanda

Mijn vriend is afgelopen week opgenomen geweest in het ziekenhuis. Enorm schrikken natuurlijk. Maar wat een goede afleiding om tussen het wachten door met z’n tweeën naar gezichtjes te speuren! Uiteindelijk vonden we dat niet in de gekke apparaten waaraan hij aangesloten lag, maar in een ordinair stopcontact boven zijn bed. Het gezichtje steekt namens ons zijn tong uit naar datgene wat mijn vriend ziek maakte. Gelukkig is hij inmiddels weer thuis, kunnen we daar op zoek naar gezichtjes!

Elsbeth
hij zit hier al weken en beschouwt de wereld om hem heen

 

 

 

 

 

Kirsten

Ik schepte een hap doperwtjes, worteltjes en aardappeltjes op m’n lepel en daar was het gezichtje!

 

 

 

 

 

Tussen het spelen door duiken we regelmatig in een enorme berg kussens. We kletsen daar over waarom spelen ook (of misschien wel juist) belangrijk is als we volwassen zijn. En hoe we dat kunnen verweven in ons dagelijkse leven. Verrassende tips worden met elkaar gedeeld. We sluiten af met het maken van een eigen setje SPEELregels voor wat concrete speelinspiratie bij thuiskomst.

Ervaringen van deelnemers

Foto’s

Tijdens een speelkwartiertje afgelopen maand bleken ‘partners in play’ Mariska en Joost een pen tussen neus en lippen te kunnen vasthouden. Iets dat Marieke vervolgens met geen mogelijkheid voor elkaar kreeg. Benieuw geworden naar hoe dat de ‘rest van Nederland’ vergaat is de speelregel van maart ‘Probeer uit welke voorwerpen jij tussen neus en lippen kan klemmen’.

Doe je mee? Je kan een foto of filmpje tweeten met hashtag #speelregelmrt. Of zet ‘m op facebook.com/speelregels. En een mailtje sturen kan natuurlijk ook.  Wij verzamelen alle foto’s en filmpjes hieronder.

Eregalerij

Denk je iemand te herkennen. Of wil je weten wat voor voorwerp tussen neus en lippen wordt geklemd? Scroll even over de foto voor verborgen extra info.

De digitale versie van Barbara (@Labrietje)

Het heerlijke commentaar op Facebook van Yolanda

“Het is ook niet te geloven, ben nu ongeveer een half uur bezig om allerlei voorwerpen uit een lade tussen mijn neus en lip te stoppen..geen gezicht en veel #lol in mijn uppie!”

Hugo en Emily die de truc met de ‘dikke zoen’ uitproberen

Sytske keer 16 (@CultureS)

“Wat moet ik me daar nu weer bij voorstellen”, denk ik als ik word gevraagd om als razende reporter naar een speelregelmiddag te gaan. Maar ik ben ook nieuwsgierig. Een middag met onbekenden SPEELregels uitvoeren en even uit mijn normale gewoontes stappen Ik heb van tevoren geen idee wat we gaan doen en als rasechte controlfreak vind ik dat lastig. En dat is nu juist de essentie van het spelen: actie, plezier maken, zonder verwachtingen.

Bij aankomst in Lunchroom ‘Zo’ in Scheveningen zie ik naast Shanti Silos, een van de organisators van de speelregelmiddag, nog drie vrouwen aan tafel zitten. Ik ga er vanuit dat zij bij ons gezelschap horen, maar niets is minder waar. Zij blijken bij Shanti te zitten omdat er geen plek meer is. Als de speelregels tevoorschijn komen, wordt hun nieuwsgierigheid getriggerd. En doen ze spontaan mee.

Ambtinueren
De eerste opdracht ‘Verzin een nieuw formeel klinkend woord en gebruik deze vandaag in een zakelijke mail of gesprek.’ leidt tot hilarische woorden. Ambtinueren bijvoorbeeld, als je ambtenaar bent, en dit ook in je vrije tijd blijft. Of ambtipraktiseren: niets doen. Hapticiperen, in een café expres niets bestellen in de hoop dat iemand je iets aanbiedt, ontstaat doordat één van de deelnemers nog niets heeft besteld.

Dan zijn er nog de kleine opdrachtjes tussendoor. Zoals ‘Zeg vandaag heel vaak joepie. Op z’n minst ieder uur. En vooral als dingen mis gaan! Deze wordt meteen in de praktijk gebracht. Later thuis zal ik het ook nog regelmatig proberen. Normaal vloek ik als er iets mis gaat en dan word ik nog bozer. Maar als ik ‘joepie’ zeg, moet ik glimlachen en wordt mijn stemming beter.

Na een paar opdrachten kruipt iedereen uit zijn schulp. In het begin gaat het allemaal nog wat voorzichtig, maar naarmate de middag vordert wordt iedereen losser en worden de ideeën steeds creatiever.

Prikkelend
De uitsmijter van de middag is ‘Maak iets dat prikkelt of verwart. Leg het neer op een openbare plek. En kijk op afstand toe hoe het gevonden wordt.’ We besluiten ballonnen te versieren met boodschappen of tekeningen. Op één ballon tekenen we bijvoorbeeld een egel om het ‘prikkelend’ te maken. Het blijkt nog lastig om een plek te verzinnen waar veel mensen langs lopen, want het is zondagmiddag én het sneeuwt. We besluiten de ballonnen buiten uit te delen aan mensen. Op dat moment loopt er een aantal mannen in uniform langs. We springen op en lopen achter ze aan. De mannen van Dienst Stadsbeheer reageren met een big smile op hun gezicht.

Ook aan deze heerlijke zondagmiddag komt een einde. We wisselen e-mail adressen uit en gaan ieder weer huiswaarts. Door de speelregels met elkaar uit te voeren, zijn we in een andere stemming gekomen. We zijn even bezig geweest met iets anders dan normaal, dat relativeert. Met elkaar zijn we op ideeën gekomen waar je normaal niet aan denkt. Bovendien zijn we er blij van geworden. En daar doen we het voor!

Zo hebben wij hem gespeeld:

Joost en Marieke, 29 januari

Ik had niet door dat ik zelf weer even was gestopt met spelen. Want ik had het nog wel dagelijks met mensen  over wat spelen aan je leven toe kan voegen, over plezier maken, de kracht van nieuwsgierigheid en ontdekking en ook over de dingen met een korreltje zout nemen. Toen het dan toch eenmaal tot me doordrong, duurde het nog even voordat ik zelf weer mijn eerste stappen in de ‘speeltuin’ zette. Ik wilde het dagelijkse speelkwartiertje, dat vorig jaar veel in beweging had gezet, weer in ere te herstellen. Maar ja, als ik in zo’n serieusheidsbui terecht kom dan is er een heel hardnekkig stemmetje dat mij vertelt dat spelen nou even niet het allerbelangrijkste is om te doen. Veel belangrijker zijn volgens dat stemmetje lijstjes maken, planningen opzetten, emailmappen opruimen etc.

Gelukkig zijn er dan nog engeltjes om me heen die me een handje helpen. Zoals Joost. Hij loopt stage bij Bureau Play. En hij is een kei in ontzettend veel dingen zoals vormgeven, fotograferen, animaties maken. Maar ook in het me helpen herinneren aan belangrijke dingen, zoals mijn voorgenomen dagelijks speelkwartier.  Vorige week maandag herinnerde hij me er keer op keer aan, net zo lang tot ik mijn serieusheidsstemmetje even wat minder serieus nam. En poeh, het  was wel weer even wennen. Want ja, wat gaan we doen? We besloten een SPEELregel te spelen. We trokken ‘Probeer vandaag zoveel mogelijk driehoeken te spotten in je omgeving”. We zijn naar buiten gegaan en niet verder dan zo’n 100 meter van ons gebouw af geweest. En toch ontdekten we zoveel nieuwe dingen. Op zoek naar driehoeken keken we met een hele andere blik naar onze omgeving. Eerst was het nog lastig om te vinden maar we werden steeds inventiever. Kijk maar:

Op woensdag kwam er weer een helpende hand op mijn pad. Ik was op bezoek bij De Waarmakerij in Nijmegen; een cowerk-zone en nog veel meer dan dat. Inititiatiefnemer Juul Martin stelde mij de vraag: “je hebt het over spelen maar ik hoor je ook steeds het woord serieus noemen. Hoe verhoudt dat zich tot elkaar?” Tja… schot in de roos. Dus hup, meteen een speelkwartier ingelast. Ook deze keer met behulp van een SPEELregel. Nog wat andere mensen haakten aan en we trokken de kaart ‘Schrijf een vrolijk kaartje, vol complimenten en leuke tekstjes. En gooi ‘m bij een onbekende in de brievenbus‘. Ik was gewoon een beetje beduusd van hoe iedereen vervolgens enthousiast post-its begon te beschrijven en de straat op rende. Toen ik, nadat ik van mijn beduusdheid bekomen was, een minuut later de straat op ging hing de hele straat al vol briefjes op deuren en auto’s. Wat een heerlijk speelkwartier!

Vorig jaar heb ik het ook gemerkt tijdens mijn speelkwartierexperiment, ik ga steeds meer op zoek naar speelse momenten die uit te bouwen zijn tot speelkwartier. En dan is het helemaal fijn als  je mensen in de buurt hebt die het je wel heel makkelijk maken. Zoals Mariska, mijn kantoorroomy bij Lev Kaupas. Zij wilde graag een goede duik maken in de kussenhoek die we boven hebben. Enthousiast hielpen Joost en ik haar om de meest ideale buikschuifconstructie te maken. De hele kussenhoek werd door ons leeggehaald en de kussens werden strategisch verdeeld. Met een luchtbed vloog Mariska als eerste over de kussens. Joost en ik volgden. Wow, wat was dit een te gek speelkwartier!

De afgelopen speelweek heeft alweer zijn eerste vruchten afgeworpen. De speelse ideetjes ploppen weer een voor een op. Want ja, ik heb het weer gemerkt, laat mij maar gewoon mijn ding doen dan volgen daar vanzelf dingen uit waar Bureau Play geld mee kan verdienen. Voor mij werkt het niet om vanaf het eindresultaat (omzet maken) terug te gaan redeneren hoe ik dat voor elkaar kan krijgen. Maar als ik gewoon vanuit plezier mijn ideeën uitvoer, verzin ik vanzelf manieren hoe ik daar geld mee kan verdienen. Dat had ik vorig jaar al ontdekt. En nu weer opnieuw. Verder voel ik me nog wel steeds wat moe en gestresst, al is het al minder dan vorige week. Benieuwd of de komende week vol speelkwartiertjes daar verandering in gaat brengen…

Alle media maken er melding van, op twitter vliegen de tweets met hashtag #bluemonday je om de oren en op de kantoren is het het gesprek van de dag. Als je al geen blues hebt vandaag dan heb je aan het eind van de dag in ieder geval een boel negatieve berichtjes meegekregen. Zo wordt het vanzelf een Blue Monday.

Vorig jaar kreeg ik met @waldekker hierover een gesprek op twitter en besloten we het juist te gaan hebben over kleur en vrolijkheid. En wat zou het leuk zijn als we dat vandaag met een heleboel mensen gaan doen. Doe je mee? Twitter over alle kleurrijke en vrolijke dingen die je vandaag ziet. Want die zijn er ook op wintermaandagen! En als we nou heel erg ons best doen, kunnen we misschien de statistieken van meneer Cliff Arnall iets bijtrekken

Toevoeging woensdag 18 januari 2012: de tweets over #rainbowmonday heb ik hier via Storify even op een rijtje gezet. Zo leuk om al die kleurrijke tweets bij elkaar te zien!

Hieronder vind je mijn #rainbowmonday foto’s.

Maar jeetjemineetje, ik had in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken dat het zo zou lopen als het is gegaan. Nadat ik de site en mijn wens met de wereld had gedeeld, begon de bal te rollen. De leningen en bestellingen bleven in een constante stroom binnen komen. Ik hoefde er zelf eigenlijk nog amper aandacht aan te geven. Ik werd verrast door alle mensen die enthousiast begonnen te twitteren en facebooken. En dat waren zulke mooie teksten dat het me soms letterlijk de adem benam.

Ook al hoefde ik niet veel moeite te doen om het geld binnen te krijgen, het verwerken van alles bleek een flinke klus. Bovendien liep dat ook nog eens parallel met het productieproces dat we onder hoge druk deden. Ik dook ‘s ochtends vroeg achter mijn laptop en kroop er laat op de avond weer vandaan. Maar wat was dat goed vol te houden door alle mailtjes met weer een lening of bestelling die binnen kwamen. Tussendoor werkte ik regelmatig mijn begroting bij en zag tot mijn verrassing hoe het beoogde doel in een ongelooflijk snel tempo steeds dichter bij kwam. Wow, bedankt lieve mensen voor de financiële support maar vooral ook voor het vertrouwen, de overvloed aan bemoedigende woorden en de energie die jullie me daarmee hebben gegeven!

Nu gaat de teller weer op nul. De kaartensets die vanaf nu worden verkocht hou ik daar op bij. De mensen die mij geld hebben geleend krijgen namelijk de eerste helft van hun lening terug bij 500 verkochte kaartensets. En wat zou ik het gaaf vinden als ik ze dat ook zo onverwachts snel zou kunnen doen