Juist op de Zuid-as lijken mensen veel haast te hebben en weinig oog voor elkaar. Dat was deze ochtend even anders. Wij besloten tijdens de ochtendspits buiten te gaan spelen. Voorbijgangers werden verrast door mannen in pak die met elkaar gingen knikkeren, een hoelahoepende zakenvrouw, werkoverleg op skippyballen. Dames legden hun tassen aan de kant om te hinkelen, volwassen mannen speelden met autootjes. Het speelkwartiertje eindigde toen ik in mijn grijze mantelpak met ogen dicht luid riep: 1-2-3-4-5-6-7-8-9-10 – wie niet weg is is gezien! Waarna iedereen uiteen stoof om zich te verstoppen. Slechts uit enkele overblijfselen kon worden opgemaakt wat vlak daarvoor had plaatsgevonden: een paar verloren autootjes, een hoelahoep in de boom, skippyballen en overal de gestoepkrijte tekst: Never stop playing!